Tijdens dit derde college van MM hebben we eigenlijk met elkaar een boek gelezen.
De hoofdstukken waren verdeeld over groepjes en we hebben tijdens het college groepen gemaakt waar steeds minstens één student voor ieder hoofdstuk aanwezig was. Zo hebben we de inhoud van het boek met elkaar gedeeld. Het boek is eigenlijk een betoog waarmee de schrijfster ons wakker wil schudden. In het hedendaagse onderwijs gaat het meer om het produceren van nuttige winstmakers, dan om het vormen van nadenkende burgers. Vakken die er (in de ogen van bestuur en politiek) niet direct voor zorgen dat een kind later een goede bijdrage aan de econmie kan leveren, worden geschrapt en als eerste wegbezuinigd. Denk hierbij aan vakken als drama en kunst en cultuur. Terwijl dit juist vakken zijn waarbij kinderen hele belangrijke dingen leren als inlevingsvermogen in anderen, het creëren van een eigen mening, het nemen van initiatief, het creatief oplossingen verzinnen, enz. Dingen die noodzakelijk zijn om een nadenkende burger te worden die actief deel kan nemen aan de democratie en de maatschappij.
Ik werd zelf erg geprikkeld door dit betoog en ging nadenken over een soort onderwijs die hierop aan kan sluiten in Nederland en ik denk dat er toch een onderwijsvorm is die dicht in de buurt komt van dit ideaalbeeld. Een onderwijsvorm die methodes voor een groot deel heeft losgelaten, maar wel nog steeds de kerndoelen hanteert. Een onderwijsvorm die kinderen zelf oplossingsgerischt laat leren en hen eigenaar maakt van hun eigen ontwikkeling. Een onderwijsvorm die zoveel mogelijk vakken met elkaar integreert, waardoor ook de creatieve vakken aan bod blijven komen. Een onderwijsvorm die ervoor zorgt dat er nadenkende burgers gevormd worden, in plaats van de nuttige winstmakers. De onderwijsvorm waar ik het over heb is Ontwikkelingsgericht Onderwijs. Ik heb een link toegevoegd naar een essay over OGO waarin duidelijk naar voren komt wat de overeenkomsten zijn tussen het idealistische beeld van het vormen van nadenkende burgers door middel van onderwijs en OGO. http://www.ogo-academie.nl/wp-content/uploads/2011/02/Persoonsvorming-en-Ogo-essay.pdf
OGO vergt van een leerkracht een geheel andere manier van denken over onderwijs en daarnaast ook veel meer werk in de praktijk, maar als je het mij vraagt, dan is het dat waard.
Hoi Florianne,
BeantwoordenVerwijderenIk heb op dezelfde website nog een andere link gevonden die de werkdruk van OGO en de grootschaligheid voor mij weergaf: http://www.ogo-academie.nl/over-ogo/praktijkvoorbeelden/
OGO wordt vaak gezien als een uitzondering op de regel, ik denk dat we dit niet meer hoeven te doen. Jij geeft heel duidelijk aan in je blog welke standpunten de school inneemt. Het is overduidelijk (ook aan de hand van je blog) dat dit punten zijn die elk kind aangeleerd zou moeten worden; leren van de kerndoelen, oplossingsgericht werken en kritische burgers maken in plaats van de winstmakers. Ik vind dat een hele duidelijke statement. Als ik de regels lees dan zou dit geen uitzondering moeten zijn, toch? We nemen heel veel over van Dalton in het algemene openbare onderwijs, waarom dan niet van OGO? Ik denk dat we veel kunnen leren door overal iets van te kopiëren en zo jouw beste onderwijs te creëren.
Het nadeel is denk ik het overweldigende hoeveelheid werk die het kost. Ik denk dat het een interessante discussie zou zijn om de voordelen van media te gebruiken om de werkdruk van OGO te verminderen.
Mooie blog, uniek onderwerp en een duidelijk standpunt; leuk om te lezen.
Gr. Martijn
Hoi Florianne,
BeantwoordenVerwijderenOGO is inderdaad een mooi voorbeeld om eigen ontwikkeling bij kinderen te stimuleren. Ik denkt dat je je niet eens hoeft te beperken tot het integreren van de creatieve vakken, maar dat je het ook geheel bewust in moet zetten, zodat de leerlingen zich ook bewust zijn van hun ontwikkelingen. Op http://www.aps.nl/APSsite/Onderwijssectoren/Projecten/OGO+schoolbreed/ (zie filmpje), hebben ze het vooral over de zone van naaste ontwikkeling. Als ik denk aan zone van naaste ontwikkeling, denk ik vooral aan het vormen van een identiteit en aan participatie. Door het samenwerken en communiceren met elkaar, wordt ervoor gezorgd dat er een identiteit gevormd wordt.